Mijn dochter houdt van K-pop, maar wat is dat eigenlijk?

Even de situatie: ik ben een man van bijna 50 jaar en heb drie kinderen: twee jonge zoontjes en één (net) tienerdochter.
Zelf ben ik opgegroeid met de muziek van de jaren 90, en dan vooral rock. Nirvana, Pearl Jam, Soundgarden, Oasis, Korn, Deftones… noem ze maar op (al wilde ik dat toen niet toegeven, maar ik was ook niet vies van bijvoorbeeld Ace of Base of New Kids on the Block).

Op latere leeftijd luisterde ik wat meer naar rustige muziek (Radiohead, Coldplay), maar K-pop hoorde daar zeker niet bij.
De naam BTS kende ik natuurlijk wel, maar ik vond dat vooral commerciële muziek voor kinderen en had me er nooit echt in verdiept.

Tot mijn dochter op een dag muziek van BLACKPINK begon te draaien. En eerlijk gezegd… dat vond ik nog niet eens zo slecht.
Tot dan toe was de muziek die ik via de kinderen hoorde vooral van Kabouter Plop en consorten, dus dit voelde als vooruitgang.

Langzaam kwamen er meer K-pop acts voorbij. Ik hoorde het wel, maar echt luisteren deed ik nog steeds niet.
Tot we met de auto op vakantie gingen en mijn dochter de muziek mocht bepalen. Aangezien de jongens het ook leuk vonden, werd er dus héél veel K-pop gedraaid.

En toen gebeurde het: ik begon het echt te horen. Ik kreeg zelfs mijn eigen favorieten, al kende ik de namen toen nog niet.
Ik bleek TWICE leuk te vinden (niet wat je verwacht van een oude rocker), maar ook Stray Kids, ENHYPEN, BABYMONSTER en vooral aespa (Next Level, Dirty Work, Savage).

Aan het begin van de vakantie waren we even in Praag. Voor de grap zocht ik of daar toevallig een K-popwinkel zat… en verrassend genoeg was die er echt.
Het was even zoeken: een klein winkeltje in een zijstraatje, maar wél druk.

Daar zag ik pas echt hoe bijzonder deze muziekwereld is. Vooral de speciale albums en de lightsticks vielen op.

Tijdens en na de vakantie ben ik me er verder in gaan verdiepen. Het is te veel om hier allemaal te behandelen, maar twee aspecten wil ik eruit lichten, ook omdat je ze in onze webshop terugvindt.

1. K-pop albums

Wat is een K-pop album? Of beter gezegd: wat is het verschil met de albums van vroeger?

Dat verschil is behoorlijk groot.
Natuurlijk bevat een K-pop album de cd (of lp, of een code voor een digitale versie) met muziek, zoals ik dat gewend ben. Maar daarnaast zit er veel meer in, en dat verschilt per album. Denk aan stickers, posters, fotoboeken en fotokaarten (of “photocards”, daar ben ik nog niet helemaal uit).

De albums hebben ook geen vast formaat. Ze kunnen allerlei bijzondere vormen en afmetingen hebben, het hoeft niet eens een doos te zijn.

Wanneer een K-popgroep een album uitbrengt, is dat zelden één versie. Meestal zijn er meerdere versies, die op hun beurt weer subversies kunnen hebben.
Bijvoorbeeld een Member-versie: elk album bevat hetzelfde soort producten, maar er is een aparte versie voor elk groepslid (denk aan de cover en de foto’s).
Daarnaast zie je in K-pop ook veel mini-albums, vergelijkbaar met EP’s.

De inhoud is deels hetzelfde, maar bevat vrijwel altijd ook willekeurige, verzamelbare items. Een beetje zoals bij kaartspellen als Pokémon of Magic: The Gathering.
Een K-pop album is daardoor ook een leuk cadeau: het uitpakken is al een ervaring op zich.

2. Lightsticks

Dit was voor mij een compleet nieuw fenomeen. In de winkel in Praag zag ik een rek vol prachtig vormgegeven ‘lightsticks’ (probeer daar maar een goed klinkende vertaling voor te vinden).

Elke K-popgroep heeft zijn eigen lightstick. Heel simpel gezegd: een lamp die je kunt vasthouden, met verschillende kleuren en lichtpatronen. Vaak hoort er ook een app bij.

De lightstick neem je mee naar concerten. Via bluetooth kun je op locatie verbinden, waardoor je onderdeel wordt van de show.
Omdat het aantal concerten dat je kunt bezoeken (zeker in Europa) beperkt is, is het ook gewoon een mooi stukje merchandise om te verzamelen. En thuis kun je de verlichting natuurlijk ook gebruiken.

Mijn dochter heeft inmiddels een aardige verzameling albums en een paar lightsticks. Alles staat uitgestald in een kast op haar kamer, en soms moet alles er even uit om bewonderd te worden.

Vroeger had ik gezegd dat dit allemaal veel te commercieel was. Maar eerlijk? Ik had het stiekem geweldig gevonden als Nirvana meerdere versies van Nevermind had uitgebracht met allerlei extra’s. Ik moest het toen doen met posters uit tijdschriften.

Ik luister nog steeds mijn oude vertrouwde muziek, maar daar is nu K-pop bij gekomen.
Totaal onverwacht, maar verrassend leuk.

P.S. er zijn nog veel meer onderwerpen om meer over te vertellen, zoals de samenstelling van de groepen en de manier hoe ze samen komen. Maar dat komt een andere keer wel.